Ιδρυτικό κείμενο της Αναρχικής Συλλογικότητας “Ανάδραση”

Επισυνάπτουμε το ιδρυτικό κείμενο με τις θέσεις τις συλλογικότητάς μας:

  • Ποιοί/ες είμαστε
  • Λίγα λόγια για την συγκυρία
  • Κεντρικοί άξονες της ανάλυσης μας (κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, διάχυτες εξουσίες)
  • Η αντεπανάσταση σήμερα
  • Οι αξιακές μας θέσεις
  • Επιδιώξεις και στοχεύσεις της συλλογικότητάς

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΔΡΑΣΗ

Δημοσιεύθηκε στη Αναλύσεις/Ανακοινώσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιδρυτικό κείμενο της Αναρχικής Συλλογικότητας “Ανάδραση”

Ενάντια στην κρατική, καπιταλιστική αναδιάρθρωση, στο συνεχές σύστημα ελέγχου και στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ενάντια στην κρατική, καπιταλιστική αναδιάρθρωση, στο συνεχές σύστημα ελέγχου και στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Για την έμφυλη βία και τις κρατικές προσπάθειες αποπολιτικοποίησής της

Το τελευταίο διάστημα έρχονται στην επιφάνεια καθημερινά καταγγελίες βιασμών, σεξιστικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών, ενώ αμέτρητες είναι οι σεξιστικές, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που μένουν στην αφάνεια. Μετά τη δημοσίευση δεκάδων τέτοιων περιστατικών, δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν για συνέπειες της πανδημίας ή για οικογενειακές τραγωδίες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βαφτίζουν τους κακοποιητές «τρελούς» αποπολιτικοποιώντας τις ενέργειες αυτές και εκφέροντας ρατσιστικό λόγο για τους ψυχικά νοσούντες, ενώ άλλοι αφήνουν να εννοηθεί πως οι ευθύνες βρίσκονται στο θύμα. Ως απάντηση το κράτος μιλά για αναβάθμιση των ποινών με μοναδικό σκοπό την αφομοίωση των έμφυλων αγώνων.

Σε κάθε νέα εμφάνιση δημόσιων καταγγελιών γίνονται συστηματικές κρατικές προσπάθειες εμφάνισης των σεξιστικών επιθέσεων ως ορισμένες εξαιρέσεις και άτυχες στιγμές ή χτίζεται μια εικόνα που άμεσα ή έμμεσα αποδίδει τις ευθύνες στο θύμα. Στο ίδιο πλαίσιο το κράτος επιδιώκει τη σύνδεση των κακοποιήσεων με τη συνθήκη της πανδημίας σε μια ακόμη προσπάθεια του να ψυχολογικοποιήσει τις έμφυλες κακοποιήσεις δίνοντας έμφαση στο άτομο και όχι στις κοινωνικές σχέσεις. Ωστόσο, η όλο και εντονότερη δημοσιοποίηση σεξιστικών και κακοποιητικών συμπεριφορών στην παρούσα συνθήκη δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας ιδιάζουσας κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Οφείλεται στα κεκτημένα των έμφυλων αγώνων που αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια, χάρη στους οποίους τα έμφυλα ζητήματα γίνονται πλέον πιο ορατά.

Όταν η φρίκη μιας ενέργειας ξεπερνά κάθε κοινωνικό όριο, τότε ο κακοποιητής βαφτίζεται «τέρας» με μοναδικό σκοπό να του δοθούν χαρακτηριστικά τέτοια που να τον διαφοροποιούν από τους άνδρες της διπλανής πόρτας, από τους συγγενείς, τους πατεράδες, τους γιους και τους συζύγους μας, φροντίζοντας έτσι η ιστορία αυτή να μείνει ασύνδετη με μια σειρά καταπιέσεων που σε μια πατριαρχική, κρατική και καπιταλιστική κοινωνία ανεχόμαστε ήδη από τη γέννηση μας. Από τα σφυρίγματα στους δρόμους και τα σεξιστικά «αστειάκια» φίλων μέχρι τον φόβο μας να γυρίσουμε μόνες μας τη νύχτα αν δεν συνοδευόμαστε από κάποιον άντρα. Από την ντροπή για την εμφάνιση μας και την εσωτερίκευση του φόβου και της ενοχής ως την επιταγή της μητρότητας, (μύθος άμεσα συνδεδεμένος με τις ανάγκες συγκρότησης και διατήρησης του έθνους κράτους), μέχρι την παραμέληση των εαυτών μας για τη «φροντίδα της οικογένειας», όπως επιτάσσουν άλλωστε οι ανάγκες του κεφαλαίου. Από τις παρενοχλήσεις συγγενών, «φίλων», συναδέλφων και αφεντικών που έμειναν στην αφάνεια για τα μάτια του κόσμου ή για να μην χάσουμε τις δουλείες μας, μέχρι την σωματική κακοποίηση, τον βιασμό και τη γυναικοκτονία, η καθημερινότητα για τις θηλυκότητες είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης. Τη συνθήκη αυτή βιώνουν φυσικά σε πολλαπλό επίπεδο οι γυναίκες μετανάστριες έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές, οι γυναίκες που εργάζονται σε καθεστώς επισφάλειας και μαύρης εργασίας, εκείνες που βιώνουν την εξαναγκαστική εκπόρνευση, εκείνες που βιάζονται και διαπομπεύονται.

Ακόμα δυσχερέστερη είναι η κατάσταση για τρανς και κουίρ υποκείμενα, για όσα ξεφεύγουν από τα ετεροκανονικά και δυαδικά πρότυπα. Αναγνωρίζοντας πως μέσα από την ύπαρξη τους, την αμφίεση και τη σεξουαλικότητα τους αμφισβητείται στην πράξη ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας, που αποτελεί το βασικό κύτταρο του έθνους, το ελληνικό κράτος επιλέγει συνειδητά να αφήσει στην αφάνεια τα υποκείμενα αυτά αποκλείοντας τα από βασικές δυνατότητες εργασίας και επιβίωσης. Ακόμα και όταν καταφέρουν να βρουν μια θέση εργασίας, αυτή αφορά κακοπληρωμένες δουλειές, στις οποίες φυσικά δεν έρχονται σε επαφή με τον κόσμο. Έτσι, το κράτος δίνει προτεραιότητα στη διαφύλαξη της κανονικότητας και της αναπαραγωγής του έθνους, αρνείται πεισματικά να αφήσει χώρο ορατότητας στη συγκεκριμένη κοινότητα. Φροντίζει δηλαδή να την απομονώσει από την υπόλοιπη παραγωγική κοινωνία, αναγκάζοντας τα άτομα αυτά να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο αντιμετωπιζόμενα ρατσιστικά από την κοινωνία ως περισσευούμενα κατά παρόμοιο τρόπο που αντιμετωπίζονται οι τοξικοεξαρτημένες, οι άστεγοι, οι παράνομοι μετανάστες. Στο πρόσωπο της κρατικής δολοφονίας του/της Ζακ/Zackie Oh οι καταπιέσεις αυτές διασταυρώθηκαν για άλλη μια φορά κάνοντας φανερό πως δεν μετράνε όλες οι ζωές το ίδιο.

Γνωρίζουμε καλά πως καμία θεσμική αναγνώριση δικαιωμάτων δεν μπορεί να ανατρέψει την υπάρχουσα συνθήκη. Η πατριαρχία όντας ένα σύστημα εξουσίας βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία, άμεσα εξαρτημένο από τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου, δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαλειφθεί μέσω του αστικού δικαστηρίου. Άλλωστε, η πατριαρχία αναπαράγεται σε θεσμικό και καθημερινό επίπεδο. Παρ’ όλο που η κατοχύρωση ορισμένων δικαιωμάτων από πλευράς του κράτους βελτιώνει τη συνθήκη ζωής και εργασίας γυναικών και λοάτκι+ ατόμων, συγχρόνως, ενσωματώνει τις αντιστάσεις, αφού ικανοποιώντας ορισμένα αιτήματα δυσχεραίνει την έμπρακτη αμφισβήτηση της πατριαρχίας και του ρόλου του κράτους στην συγκρότηση της και προβάλλει τη νομική ισότητα έναντι της ουσιαστικής.

Ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τις θηλυκότητες είναι το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοστήριξης και η αντισεξιστική βία ως μέσο υπεράσπισης των σωμάτων μας και των ζωών μας. Είναι η αναζήτηση του συλλογικού δρόμου διεκδίκησης όχι ατομικών δικαιωμάτων αλλά καλύτερων όρων ζωής, μιας ζωής απαλλαγμένης από κάθε μορφή εξουσίας και εκμετάλλευσης, για μια συνολική ελευθερία. Είναι εν τέλει, ο αντισεξιστικός, αντικρατικός και ταξικός αγώνας σε κάθε πεδίο της κοινωνικής μας ζωής.

Ενάντια σε πατριαρχία, κράτος και κεφάλαιο, μέχρι να ζήσουμε ελεύθερες.

Αναρχική Συλλογικότητα Ανάδραση

Γενάρης ’22

Δημοσιεύθηκε στη Αναλύσεις/Ανακοινώσεις, Αρχική, Κείμενα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για την έμφυλη βία και τις κρατικές προσπάθειες αποπολιτικοποίησής της

Ανταπόκριση από πορεία στις 4/12 ενάντια στις κρατικές δολοφονίες ενόψει της 6ης Δεκέμβρη

Το Σάββατο 04/12 το απόγευμα πραγματοποιήσαμε πορεία στόμα στόμα στο Γαλάτσι ενάντια στις κρατικές δολοφονίες ενόψει της 6ης Δεκέμβρη, ημέρα της δολοφονίας του αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από μπάτσο στα Εξάρχεια. Περίπου 50 άτομα πορευτήκαμε για περίπου 20 λεπτά φωνάζοντας συνθήματα και πετώντας τρικάκια για τον Δεκέμβρη του ’08, την κρατική δολοφονία στο Πέραμα και ενάντια στο κράτος και την καταστολή.

Το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Μπάτσοι φασίστες δολοφόνοι.

Να μην συνηθίσουμε το θάνατο, να πορευτούμε στον δρόμο που χάραξε ο Δεκέμβρης.

Όλες και όλοι Δευτέρα 6/12 στις 18:00 στα Προπύλαια

 

Αναρχική Συλλογικότητα Ανάδραση

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Δράσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ανταπόκριση από πορεία στις 4/12 ενάντια στις κρατικές δολοφονίες ενόψει της 6ης Δεκέμβρη

Αντιφασιστική πορεία Δευτέρα 1/11 Ν. Ηράκλειο & Μικροφωνική Σάββατο 30/10 πλ. Αγ. Ανδρέα Λάμπρινη

Ένα χρόνο μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής από το σύνολο των αστικών θεσμών οι φασίστες ξαναβγαίνουν από τις τρύπες που τους έχωσε το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Η επανεμφάνιση των φασιστών σε μια περίοδο οξυμένων ταξικών αντιθέσεων και έπειτα από ενάμιση χρόνο απαγορεύσεων, επιβολών και κρατικών προσταγών δεν είναι τυχαία.

Προερχόμενος από τα πάνω ο φασισμός δρα σε συνεργασία με την αστική τάξη και αποτελεί λύση ανάγκης, όποτε η αστική δημοκρατία δυσκολεύεται να εδραιώσει την κυριαρχία της, ενώ, αντίστοιχα όταν ξεφεύγει του ελέγχου της τον “καταδικάζει” υποδεικνύοντας την πρωτοκαθεδρία της και επιδιώκοντας να ενισχύσει τη θεωρία των δύο άκρων ταυτίζοντας εξουσιαστές με εξουσιαζόμενους. Συγχρόνως, όμως, ο φασισμός στελεχώνεται και δυναμώνεται ιδεολογικά από τα κάτω από άτομα που αναλαμβάνουν το ρόλο του εκφοβισμού, της καταστολής αγώνων και της διαίρεσης των καταπιεσμένων με φυλετικά, έμφυλα ή άλλα ρατσιστικά κριτήρια.

Το τελευταίο διάστημα οι φασίστες προσπαθούν να αποκτήσουν λόγο και πάτημα στο δημόσιο χώρο. Περιστατικά σαν αυτά στη Σταυρούπολη και στο Ηράκλειο αποδεικνύουν ότι πρέπει να απαντήσουμε άμεσα. Γι’ αυτό καλούμε αντιφασιστική πορεία στον ΗΣΑΠ Ν.Ηρακλείου, την 1η Νοέμβρη, όταν οι φασίστες συγκεντρώνονται στη μνήμη των δύο φασιστών που εκτελέστηκαν και συγκέντρωση στον Άγιο Ανδρέα στη Λαμπρινή, που πέρυσι δέχθηκε άγρια καταστολή, καθιστώντας σαφές πως δε θα τους αφήσουμε να τριγυρνούν στις γειτονιές μας.

Θα υπερασπιστούμε στους δρόμους τα κοινωνικά και ταξικά μας συμφέροντα.

ΟΥΤΕ ΜΕ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 30/10, ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑ ΛΑΜΠΡΙΝΗ, 17:00

ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 1/11, ΠΛΑΤΕΙΑ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ (ΗΣΑΠ), 18:00

 

Αναρχική Συλλογικότητα Ανάδραση

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες, Δράσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντιφασιστική πορεία Δευτέρα 1/11 Ν. Ηράκλειο & Μικροφωνική Σάββατο 30/10 πλ. Αγ. Ανδρέα Λάμπρινη

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ: Καπιταλιστική αναδιάρθωση, πολλαπλές καταπιέσεις και η νέα κανονικότητα με πρόσχημα τον Covid-19

Η μπροσούρα δημοσιεύθηκε και εκδόθηκε τον Ιούνιο ’21 και αποτέλεσε ταυτόχρονα και την εισήγηση της Αναρχικής Συλλογικότητας Ανάδραση στην εκδήλωση που πραγματοποιήσαμε στο στεγ* την Κυριακή 4 Ιουλίου

 

Μπροσούρα: Καπιταλιστική αναδιάρθωση, πολλαπλές καταπιέσεις και η νέα κανονικότητα με πρόσχημα τον covid-19

Δημοσιεύθηκε στη Αναλύσεις/Ανακοινώσεις, Αρχική, Κείμενα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ: Καπιταλιστική αναδιάρθωση, πολλαπλές καταπιέσεις και η νέα κανονικότητα με πρόσχημα τον Covid-19