Ιδρυτικό κείμενο της Αναρχικής Συλλογικότητας “Ανάδραση”

Επισυνάπτουμε το ιδρυτικό κείμενο με τις θέσεις τις συλλογικότητάς μας:

  • Ποιοί/ες είμαστε
  • Λίγα λόγια για την συγκυρία
  • Κεντρικοί άξονες της ανάλυσης μας (κράτος, κεφάλαιο, πατριαρχία, διάχυτες εξουσίες)
  • Η αντεπανάσταση σήμερα
  • Οι αξιακές μας θέσεις
  • Επιδιώξεις και στοχεύσεις της συλλογικότητάς

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΑΔΡΑΣΗ

Δημοσιεύθηκε στη Αναλύσεις/Ανακοινώσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ιδρυτικό κείμενο της Αναρχικής Συλλογικότητας “Ανάδραση”

Αντεθνική/αντιπολεμική συγκέντρωση/μικροφωνική Σάββατο 2 Απρίλη, πλατεία Αγ. Αντρέα στις 13:00

Γνωρίζουμε καλά πως δεν ζήσαμε ποτέ μια περίοδο ειρήνης. Ο ταξικός/κοινωνικός πόλεμος μαίνεται καθημερινά. Ο εχθρός μας βρίσκεται εδώ, στην αιματοβαμμένη εθνική ενότητα που χτίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε εργασιακά κάτεργα, στην ιερότητα των οικογενειακών δεσμών και στην τιμή της αρρενωπότητας, σε επιχειρήσεις σκούπα όσων περισσεύουν και σε καταστολή όλων όσων αμφισβητούν την «κανονικότητα» του έθνους. Ενάντια σε κάθε εθνική ιδέα, σε κάθε κράτος, μικρό και μεγάλο, ενάντια σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, να αντεπιτεθούμε στους καταπιεστές μας και να υπερασπιστούμε τα κοινά κοινωνικά και ταξικά μας συμφέροντα.

Αλληλεγγύη στους αρνητές στράτευσης που αρνούνται να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για τα κέρδη κρατών και κεφαλαίου

Αλληλεγγύη σε όλες/ους τις κατατρεγμένες/ους, προσφύγισσες/ες και μετανάστριες/ες

Ειρήνη ανάμεσα στους καταπιεσμένους/ες όλου του κόσμου- Αντεθνικός/αντικρατικός και ταξικός πόλεμος για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και εξουσία.

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες, Δράσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντεθνική/αντιπολεμική συγκέντρωση/μικροφωνική Σάββατο 2 Απρίλη, πλατεία Αγ. Αντρέα στις 13:00

Διασυλλογική αφίσα ενάντια στον έλεγχο, τον φόβο και την υποτίμηση των ζωών μας

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διασυλλογική αφίσα ενάντια στον έλεγχο, τον φόβο και την υποτίμηση των ζωών μας

Κανένα έθνος δεν μας ενώνει με τους εκμεταλλευτές μας. Κανένα σύνορο δεν μας χωρίζει από τις καταπιεσμένες

        Εδώ και λίγες εβδομάδες συντελείται ένοπλη επίθεση του απολυταρχικού ρωσικού κράτους στον ουκρανικό χώρο με αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες, ανυπολόγιστες καταστροφές και μεγάλο κύμα προσφύγων που φεύγει από την περιοχή προς γειτονικά κράτη. Την ίδια στιγμή παρακολουθούμε τα κροκοδείλια δάκρυα των δυτικών κρατών που με κάθε ευκαιρία τονίζουν την υποτιθέμενη αλληλεγγύη τους στον ουκρανικό λαό, έχοντας φυσικά τις δικές τους βλέψεις για το ουκρανικό κράτος. Δεν είναι άλλωστε μακριά ο Φλεβάρης του 2014, τότε που μια μαζική πολύμηνη κινητοποίηση χιλιάδων Ουκρανών πολιτών, υποκινούμενη από τη Δύση, ζητώντας την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε., εξελίχθηκε σε πραξικόπημα, που ανέτρεψε τον εκλεγμένο φιλορώσο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς και έφερε στην εξουσία εθνικιστικές οργανώσεις (όπως οι φασίστες του «Δυτικού Τομέα» και της «Ταξιαρχίας Αζόφ»), με σκοπό να κοπούν οριστικά οι δεσμοί του ουκρανικού κράτους με τη Ρωσία.

Από τότε, με τη στήριξη της Δύσης, οι εθνικιστές εξαπέλυσαν πογκρόμ δολοφονιών και διώξεων εναντίον συνδικαλιστών και αντιφασιστριών, απαγορεύτηκε σε όλη την ουκρανική επικράτεια η χρήση της ρωσικής γλώσσας και κάθε άλλης πέραν της ουκρανικής, καθώς και τα κομμουνιστικά και αριστερά κόμματα. Ακόμα και στρατόπεδα προσανατολισμένα στη μετατροπή παιδιών σε στρατιώτες με ναζιστική ιδεολογία έχουν δημιουργηθεί στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια με κρατική χρηματοδότηση υπό τη διαχείριση νεοναζιστικών οργανώσεων, που διαθέτουν μάλιστα και ένοπλα τάγματα που συμμετέχουν στον τακτικό στρατό της Ουκρανίας.

Όπως τότε που τα δυτικά Μ.Μ.Ε. αναφέρονταν στον ουκρανικό εμφύλιο ως «σύγκρουση» μεταξύ δυνάμεων της τάξης και «αποσχιστών», έτσι και τώρα οι θηριωδίες του ρωσικού κράτους παρουσιάζονται με ιδιαίτερη ευαισθησία την ίδια στιγμή που αποσιωπάται η εμπλοκή των δυτικών δυνάμεων στην εμπόλεμη συνθήκη. Αφήνουν, λοιπόν, να εννοηθεί πώς ο πόλεμος αυτός δεν είναι παρά απόφαση ενός «παρανοϊκού προέδρου» προσωποποιώντας και ψυχολογιοποιώντας τις αιτίες του πολέμου και παραβλέποντας σκόπιμα πως για τον έλεγχο της Ουκρανίας έχουν διεξαχθεί τα τελευταία 170 χρόνια μεγάλοι πόλεμοι μεταξύ Δύσης και Ρωσίας (1853-56, 1918-21, 1941-44) με εκατομμύρια νεκρούς για λόγους που αφορούν τόσο τη σημαντική γεωστρατηγικά θέση της όσο και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της που προσελκύουν το ενδιαφέρον του μεγάλου κεφαλαίου. Η χρόνια εμπλοκή της Δύσης στο εσωτερικό της Ουκρανίας, ο ένοπλος πόλεμος που κήρυξε τώρα το ρωσικό κράτος και παράλληλα οι στενές σχέσεις της Κίνας με τη Ρωσία κάνουν φανερό πως οι ισχυροί αυτού του κόσμου ξαναμοιράζουν τα κέρδη τους, αυτή τη φορά στο ουκρανικό έδαφος.

Σε ασφυκτικό κλοιό βρίσκονται και οι κάτοικοι του ρωσικού κράτους που ζώντας σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς είναι αντιμέτωποι χρόνια τώρα με λογοκρισία, διώξεις και απολυταρχισμό όσο οι ταξικές ανισότητες και στις δύο χώρες αυξάνονται οδηγώντας σε περαιτέρω φτωχοποίηση τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Έτσι, δεν είναι λίγοι οι Ρώσοι που αυτή τη στιγμή διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο στην Ουκρανία και υπομένουν τη σκληρή καταστολή του ρωσικού καθεστώτος.

Αμέτοχο στον πόλεμο δεν είναι το ελληνικό κράτος που με περίσσιο γόητρο έστειλε στρατιωτικό εξοπλισμό. Μιλά μάλιστα για αλληλεγγύη σε πρόσφυγες από την Ουκρανία την ίδια στιγμή που η Ευρώπη Φρούριο με κύριο διαχειριστή το ελληνικό κράτος αναλαμβάνει τη δολοφονία χιλιάδων μεταναστριών από την Ανατολή, με το Αιγαίο να ξεβράζει καθημερινά πτώματα στις ελληνικές ακτές, ενώ τα pushbacks και οι απαγωγές έχουν γίνει κανονικότητα στα ελληνικά νησιά. Ο διαχωρισμός μεταξύ καλών και κακών προσφύγων (με κριτήριο την ευρωπαϊκή ταυτότητα, τον πολιτισμό, το θρήσκευμα) αποτελεί μια ακόμα προσπάθεια διαίρεσης των καταπιεσμένων και συσκότισης της πραγματικότητας: πως τα σπασμένα σε κάθε διακρατικό πόλεμο πληρώνουν οι καταπιεσμένες, οι φτωχοί, οι από τα κάτω.

Παράλληλα, ο διαχωρισμός αυτός αποτελεί μια υπενθύμιση του πολιτισμικού ρατσισμού με τη διάχυση της αντίληψης περί ανωτερότητας του δυτικού πολιτισμού. Έτσι εκπρόσωποι των δυτικών κρατών δεν διστάζουν να μιλούν ανοιχτά για τα κριτήρια του λευκού δέρματος και του θρησκεύματος ως εκείνα που προϋποθέτουν τη δυτική αλληλεγγύη. Ο διακρατικός αυτός πόλεμος αποτελεί μεταξύ άλλων έναν πόλεμο πολιτισμικό μεταξύ Ανατολής και Δύσης, με τα κράτη να προχωρούν σε ενέργειες λογοκρισίας με την απαγόρευση της ρωσικής τέχνης, το κλείσιμο των ρωσικών μέσων ενημέρωσης στην Ευρώπη, την εκδίωξη Ρώσων φοιτητών από τα Πανεπιστήμια και αθλητών από τις διοργανώσεις και την υιοθέτηση μιας συνολικής ρατσιστικής πολιτικής σε βάρος των Ρώσων υπηκόων.

Τα κράτη και οι πολιτικοί διαχειριστές τους ζητούν για άλλη μια φορά εθνική ομοψυχία και ενότητα. Από το ουκρανικό κράτος που ζητά από τους κατοίκους να παραμείνουν στην Ουκρανία και να πολεμήσουν μέχρι τέλους, έως το ρωσικό που οδηγεί με τη βία τους στρατιώτες στον πόλεμο, τα κράτη ζητούν να στρέψουμε τα όπλα απέναντι στους φτωχούς και τις καταπιεσμένες των άλλων κρατών και να δώσουμε τη ζωή μας για κρατικά και οικονομικά συμφέροντα. Και όλα αυτά στο όνομα του έθνους, στη μεγάλη αγκαλιά του οποίου θα χωρέσουν τελικά όλες οι σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης, καθώς μπροστά στο φαντασιακό εθνικό συνανήκειν οι οποιεσδήποτε ταξικές/κοινωνικές/έμφυλες διαφορές μοιάζουν ασήμαντες.

Δύο χρόνια μετά την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης με πολεμικά διαγγέλματα ενάντια σε έναν αόρατο εχθρό και τη στρατιωτικοποίηση κάθε πτυχής της ζωής μας, ο πόλεμος γίνεται ορατός με το πέρασμα από τη μία «κρίση» στην άλλη. Από την πολεμική ρητορική (ο ιός ως εθνικός εχθρός, τα εμβόλια ως όπλα) μέχρι την παρουσία του στρατού στα εμβολιαστικά κέντρα και τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας με μέτρα που επιβάλλονταν «για το καλό μας» το κράτος μας εκπαιδεύει δύο χρόνια τώρα να λειτουργούμε ως πειθαρχημένοι πολίτες, χρήσιμοι για κράτος και καπιταλισμό μόνο όταν παράγουμε ή καταναλώνουμε. Από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και την «οικονομική κρίση», στην «υγειονομική κρίση» και τα λοκντάουν, την κλιματική «κρίση» και τώρα την «κρίση» των διακρατικών σχέσεων, είναι πλέον φανερό πως οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και οι «κρίσεις» που επικαλούνται τα κράτη δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά αποτελούν τον ίδιο τον τρόπο διακυβέρνησης. Η εμφάνιση τους ως προσωρινή συνθήκη αποκρύπτει πως σε κάθε έκτακτη ανάγκη, στο όνομα της οποίας οφείλουμε να προτάξουμε το εθνικό καλό, συντελείται στις πλάτες μας μια συνολική κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

Συγχρόνως, ο πόλεμος στο ουκρανικό έδαφος έχει οξύνει την εθνικιστική ρητορική απέναντι στον αιώνιο εθνικό εχθρό της Ελλάδας, τη γειτονική Τουρκία, με τα ελληνικά μέσα να αναπαράγουν αδιάκοπα τους παραλληλισμούς μεταξύ ρωσικού και τουρκικού καθεστώτος, προκειμένου να εγείρουν τον αντιτουρκισμό των Ελλήνων υπηκόων.

Γνωρίζουμε καλά πως δεν ζήσαμε ποτέ μια περίοδο ειρήνης. Ο ταξικός/κοινωνικός πόλεμος μαίνεται καθημερινά. Ο εχθρός μας βρίσκεται εδώ, στην αιματοβαμμένη εθνική ενότητα που χτίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε εργασιακά κάτεργα, στην ιερότητα των οικογενειακών δεσμών και στην τιμή της αρρενωπότητας, σε επιχειρήσεις σκούπα όσων περισσεύουν και σε καταστολή όλων όσων αμφισβητούν την «κανονικότητα» του έθνους. Ενάντια σε κάθε εθνική ιδέα, σε κάθε κράτος, μικρό και μεγάλο, ενάντια σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, να αντεπιτεθούμε στους καταπιεστές μας και να υπερασπιστούμε τα κοινά κοινωνικά και ταξικά μας συμφέροντα.

Αλληλεγγύη στους αρνητές στράτευσης που αρνούνται να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για τα κέρδη κρατών και κεφαλαίου

Αλληλεγγύη σε όλες/ους τις κατατρεγμένες/ους, προσφύγισσες/ες και μετανάστριες/ες

Ειρήνη ανάμεσα στους καταπιεσμένους/ες όλου του κόσμου- Αντεθνικός/αντικρατικός και ταξικός πόλεμος για ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και εξουσία.

αναρχική συλλογικότητα, Ανάδραση

Μάρτης, 2022

Δημοσιεύθηκε στη Αναλύσεις/Ανακοινώσεις, Αρχική, Κείμενα | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κανένα έθνος δεν μας ενώνει με τους εκμεταλλευτές μας. Κανένα σύνορο δεν μας χωρίζει από τις καταπιεσμένες

Αντιπατριαρχική μικροφωνική – συγκέντρωση Παρασκεύη 11/2 στις 19:00, ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια

Το τελευταίο διάστημα έρχονται στην επιφάνεια καθημερινά καταγγελίες βιασμών, σεξιστικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών, ενώ αμέτρητες είναι οι σεξιστικές, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που μένουν στην αφάνεια. Μετά τη δημοσίευση δεκάδων τέτοιων περιστατικών, δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν για συνέπειες της πανδημίας ή για οικογενειακές τραγωδίες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βαφτίζουν τους κακοποιητές «τρελούς» αποπολιτικοποιώντας τις ενέργειες αυτές και εκφέροντας ρατσιστικό λόγο για τους ψυχικά νοσούντες, ενώ άλλοι αφήνουν να εννοηθεί πως οι ευθύνες βρίσκονται στο θύμα. Ως απάντηση το κράτος μιλά για αναβάθμιση των ποινών με μοναδικό σκοπό την αφομοίωση των έμφυλων αγώνων.

Σε κάθε νέα εμφάνιση δημόσιων καταγγελιών γίνονται συστηματικές κρατικές προσπάθειες εμφάνισης των σεξιστικών επιθέσεων ως ορισμένες εξαιρέσεις και άτυχες στιγμές ή χτίζεται μια εικόνα που άμεσα ή έμμεσα αποδίδει τις ευθύνες στο θύμα. Στο ίδιο πλαίσιο το κράτος επιδιώκει τη σύνδεση των κακοποιήσεων με τη συνθήκη της πανδημίας σε μια ακόμη προσπάθεια του να ψυχολογικοποιήσει τις έμφυλες κακοποιήσεις δίνοντας έμφαση στο άτομο και όχι στις κοινωνικές σχέσεις. Ωστόσο, η όλο και εντονότερη δημοσιοποίηση σεξιστικών και κακοποιητικών συμπεριφορών στην παρούσα συνθήκη δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας ιδιάζουσας κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Οφείλεται στα κεκτημένα των έμφυλων αγώνων που αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια, χάρη στους οποίους τα έμφυλα ζητήματα γίνονται πλέον πιο ορατά.

Όταν η φρίκη μιας ενέργειας ξεπερνά κάθε κοινωνικό όριο, τότε ο κακοποιητής βαφτίζεται «τέρας» με μοναδικό σκοπό να του δοθούν χαρακτηριστικά τέτοια που να τον διαφοροποιούν από τους άνδρες της διπλανής πόρτας, από τους συγγενείς, τους πατεράδες, τους γιους και τους συζύγους μας, φροντίζοντας έτσι η ιστορία αυτή να μείνει ασύνδετη με μια σειρά καταπιέσεων που σε μια πατριαρχική, κρατική και καπιταλιστική κοινωνία ανεχόμαστε ήδη από τη γέννηση μας. Από τα σφυρίγματα στους δρόμους και τα σεξιστικά «αστειάκια» φίλων μέχρι τον φόβο μας να γυρίσουμε μόνες μας τη νύχτα αν δεν συνοδευόμαστε από κάποιον άντρα. Από την ντροπή για την εμφάνιση μας και την εσωτερίκευση του φόβου και της ενοχής ως την επιταγή της μητρότητας, (μύθος άμεσα συνδεδεμένος με τις ανάγκες συγκρότησης και διατήρησης του έθνους κράτους), μέχρι την παραμέληση των εαυτών μας για τη «φροντίδα της οικογένειας», όπως επιτάσσουν άλλωστε οι ανάγκες του κεφαλαίου. Από τις παρενοχλήσεις συγγενών, «φίλων», συναδέλφων και αφεντικών που έμειναν στην αφάνεια για τα μάτια του κόσμου ή για να μην χάσουμε τις δουλείες μας, μέχρι την σωματική κακοποίηση, τον βιασμό και τη γυναικοκτονία, η καθημερινότητα για τις θηλυκότητες είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης. Τη συνθήκη αυτή βιώνουν φυσικά σε πολλαπλό επίπεδο οι γυναίκες μετανάστριες έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές, οι γυναίκες που εργάζονται σε καθεστώς επισφάλειας και μαύρης εργασίας, εκείνες που βιώνουν την εξαναγκαστική εκπόρνευση, εκείνες που βιάζονται και διαπομπεύονται.

Ακόμα δυσχερέστερη είναι η κατάσταση για τρανς και κουίρ υποκείμενα, για όσα ξεφεύγουν από τα ετεροκανονικά και δυαδικά πρότυπα. Αναγνωρίζοντας πως μέσα από την ύπαρξη τους, την αμφίεση και τη σεξουαλικότητα τους αμφισβητείται στην πράξη ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας, που αποτελεί το βασικό κύτταρο του έθνους, το ελληνικό κράτος επιλέγει συνειδητά να αφήσει στην αφάνεια τα υποκείμενα αυτά αποκλείοντας τα από βασικές δυνατότητες εργασίας και επιβίωσης. Ακόμα και όταν καταφέρουν να βρουν μια θέση εργασίας, αυτή αφορά κακοπληρωμένες δουλειές, στις οποίες φυσικά δεν έρχονται σε επαφή με τον κόσμο. Έτσι, το κράτος δίνει προτεραιότητα στη διαφύλαξη της κανονικότητας και της αναπαραγωγής του έθνους, αρνείται πεισματικά να αφήσει χώρο ορατότητας στη συγκεκριμένη κοινότητα. Φροντίζει δηλαδή να την απομονώσει από την υπόλοιπη παραγωγική κοινωνία, αναγκάζοντας τα άτομα αυτά να ζουν στο κοινωνικό περιθώριο αντιμετωπιζόμενα ρατσιστικά από την κοινωνία ως περισσευούμενα κατά παρόμοιο τρόπο που αντιμετωπίζονται οι τοξικοεξαρτημένες, οι άστεγοι, οι παράνομοι μετανάστες. Στο πρόσωπο της κρατικής δολοφονίας του/της Ζακ/Zackie Oh οι καταπιέσεις αυτές διασταυρώθηκαν για άλλη μια φορά κάνοντας φανερό πως δεν μετράνε όλες οι ζωές το ίδιο.

Γνωρίζουμε καλά πως καμία θεσμική αναγνώριση δικαιωμάτων δεν μπορεί να ανατρέψει την υπάρχουσα συνθήκη. Η πατριαρχία όντας ένα σύστημα εξουσίας βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία, άμεσα εξαρτημένο από τις ανάγκες κράτους και κεφαλαίου, δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαλειφθεί μέσω του αστικού δικαστηρίου. Άλλωστε, η πατριαρχία αναπαράγεται σε θεσμικό και καθημερινό επίπεδο. Παρ’ όλο που η κατοχύρωση ορισμένων δικαιωμάτων από πλευράς του κράτους βελτιώνει τη συνθήκη ζωής και εργασίας γυναικών και λοάτκι+ ατόμων, συγχρόνως, ενσωματώνει τις αντιστάσεις, αφού ικανοποιώντας ορισμένα αιτήματα δυσχεραίνει την έμπρακτη αμφισβήτηση της πατριαρχίας και του ρόλου του κράτους στην συγκρότηση της και προβάλλει τη νομική ισότητα έναντι της ουσιαστικής.

Ο μόνος δρόμος επιβίωσης για τις θηλυκότητες είναι το χτίσιμο σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοστήριξης και η αντισεξιστική βία ως μέσο υπεράσπισης των σωμάτων μας και των ζωών μας. Είναι η αναζήτηση του συλλογικού δρόμου διεκδίκησης όχι ατομικών δικαιωμάτων αλλά καλύτερων όρων ζωής, μιας ζωής απαλλαγμένης από κάθε μορφή εξουσίας και εκμετάλλευσης, για μια συνολική ελευθερία. Είναι εν τέλει, ο αντισεξιστικός, αντικρατικός και ταξικός αγώνας σε κάθε πεδίο της κοινωνικής μας ζωής. Ενάντια σε πατριαρχία, κράτος και κεφάλαιο, μέχρι να ζήσουμε ελεύθερες.

Αναρχική Συλλογικότητα Ανάδραση

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες, Δράσεις | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντιπατριαρχική μικροφωνική – συγκέντρωση Παρασκεύη 11/2 στις 19:00, ΗΣΑΠ Άνω Πατήσια

Ενάντια στην κρατική, καπιταλιστική αναδιάρθρωση, στο συνεχές σύστημα ελέγχου και στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Δημοσιεύθηκε στη Αρχική, Αφίσες | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ενάντια στην κρατική, καπιταλιστική αναδιάρθρωση, στο συνεχές σύστημα ελέγχου και στον υποχρεωτικό εμβολιασμό